"Ik geloof alleen in wat ik kan zien."
Het is een uitspraak die ik regelmatig hoor. Vaak als het gaat over intuïtie, energie of mediumschap. En eerlijk gezegd snap ik die gedachte ergens wel. We vertrouwen als mens nu eenmaal sterk op onze zintuigen. We geloven wat we zien, horen, voelen, ruiken en proeven. Alles wat daarbuiten valt, vinden we al snel lastig te plaatsen. Maar is het eigenlijk wel logisch om te denken dat onze zintuigen de volledige werkelijkheid kunnen waarnemen. Hoeveel van de wereld nemen wij eigenlijk écht waar?
Neem een torretje. Die loopt over de grond zonder zich bewust te zijn van de mens die boven hem staat. Wij zijn er wel, maar binnen zijn belevingswereld spelen we nauwelijks een rol. Niet omdat we niet bestaan, maar omdat zijn waarneming heel anders is dan de onze.
Of denk aan een hond. Waar wij een grasveld zien, ruikt een hond een compleet verhaal. Hij weet welke dieren er zijn geweest, hoe lang geleden dat ongeveer was en soms zelfs in welke richting ze zijn gelopen. Al die informatie was er al. Wij beschikken alleen niet over de zintuigen om die waar te nemen. Maar het is er wel.
Vleermuizen communiceren met ultrasone geluiden die voor ons onhoorbaar zijn. Dolfijnen gebruiken sonar om hun omgeving waar te nemen. Bijen zien ultraviolet licht. Slangen nemen warmte waar op een manier die wij niet kunnen. Iedere diersoort leeft op dezelfde aarde. En toch ervaart iedere soort een andere werkelijkheid.
Want als zoveel levende wezens ieder maar een deel van de werkelijkheid kunnen waarnemen, waarom zouden wij dan aannemen dat de mens het complete plaatje ziet? Onze zintuigen niet de grens van de werkelijkheid. Ze zijn alleen de grens van wat wij kunnen waarnemen. En die grens is voor iedereen een beetje anders. Ik denk dat bewustzijn een spectrum is. Sommige mensen lijken van nature gevoeliger en kunnen bij een iets groter stukje op dat spectrum.
Maar gevoeligheid alleen is volgens mij niet voldoende. Bewustzijn kun je ook trainen
Een musicus hoort nuances in een muziekstuk die een ander volledig ontgaan. Niet omdat die tonen er voor anderen niet zijn, maar omdat zijn gehoor jarenlang is getraind. Een wijnkenner proeft smaken die een beginner niet herkent. Een boswachter ziet aan een paar afgebroken takjes welk dier er langs is gelopen. Hij ziet welke boom ziek is, waar een specht zit en waar een vos zijn hol heeft. De meeste mensen zien gewoon... een bos. Hun ogen of oren zijn niet beter. Hun bewustzijn van wat ze waarnemen is anders. Dat vind ik een mooie vergelijking. Misschien zijn er mensen die met een grotere gevoeligheid worden geboren. Misschien zijn er mensen die die gevoeligheid ontwikkelen door ervaring, meditatie, stilte of jarenlange oefening. En misschien zijn er ook mensen voor wie dat nooit een belangrijke rol speelt. Dat betekent dus niet dat het er niet is, maar alleen dat niet iedereen het "registreert".
En hoe zit dat dan met mediumschap? Waarom ervaart de één wel contact met overleden dierbaren en gidsen en de ander niet?
Ik weet het niet precies. Ik kan alleen vertellen hoe ik er zelf naar kijk. Voor mij voelt het alsof sommige mensen gevoeliger zijn voor subtiele informatie dan anderen. Iets meer van dat spectrum kunnen gebruiken. Niet omdat zij bijzonderder zijn, maar omdat hun aandacht of gevoeligheid anders is afgestemd. Misschien omdat ze daarvoor ook al hebben geoefend in andere levens? Of misschien is het doorgegeven in DNA? of misschien heb je ervoor gekozen, toen je incarneerde?
Zie het als een radio. Er zijn allerlei zenders tegelijk in de lucht. Je hoort alleen de zender waarop je radio staat afgestemd. Dat betekent niet dat de andere zenders niet bestaan; alleen dat je ze op dat moment niet ontvangt. Dat is voor mij geen wetenschappelijke verklaring. Het is een metafoor die helpt om uit te leggen hoe ik dit ervaar. Dat we open mogen blijven staan voor de mogelijkheid dat onze persoonlijke waarneming niet de volledige werkelijkheid is.
De geschiedenis laat zien dat ons beeld van de werkelijkheid voortdurend verandert. Steeds opnieuw ontdekken we dat de natuur ingewikkelder en verrassender is dan we ooit dachten. Misschien geldt dat ook voor bewustzijn. Misschien zijn er lagen van de werkelijkheid waar sommige mensen zich al bewust van zijn, terwijl anderen die (nog) niet waarnemen. Niet omdat de één gelijk heeft en de ander ongelijk. Maar omdat ieder mens, net als iedere diersoort, de wereld bekijkt vanuit zijn eigen mogelijkheden.
Dus misschien is de vraag niet:
"Bestaat er meer dan wat wij kunnen zien?"
Misschien is de interessantere vraag:
"Hoeveel van de werkelijkheid zijn wij ons simpelweg nog niet bewust?"
Nancy
Reactie plaatsen
Reacties