Spiritualiteit is niet zweverig

"Laten we een wedstrijdje spiritualiteit doen!”

Deze opmerking kreeg ik een paar jaar geleden van iemand die, net als ik, veel bezig was met alles wat we tegenwoordig onder het enorme woord spiritualiteit schuiven. Ze bedoelde het grappig. Denk ik.

Maar vrijwel direct daarna begon ze op te sommen hoe lang ze al aan yoga deed, hoeveel Indonesische tempels ze had bezocht, dat ze iedere dag haar huis reinigde met salie en hoeveel trainingen ze inmiddels had gevolgd. En bij wie. Dat laatste was blijkbaar ook heel belangrijk. Ik luisterde naar haar en zag hoe enthousiast ze werd van haar eigen verhaal. En dat vind ik oprecht leuk. Ik kan er echt van genieten wanneer mensen blij worden van wat ze doen!

Toen ze klaar was, keek ze me aan. “En jij?” Tja. Ik moest even nadenken. Ik ben nog nooit in Indonesië geweest (in dit leven dan, want twee van mijn vorige levens waren daar wel, maar dat is voor een andere keer...), zit al jaren niet meer op yoga en mijn huis werd zeker niet iedere dag gereinigd met salie. Sterker nog, als ik heel eerlijk ben, was ik waarschijnlijk al blij als ik die dag überhaupt had gestofzuigd.

Had ik nu verloren? Of was ik misschien juist méér spiritueel omdat ik vond dat je het vooral uit jezelf moest halen? Een winnaar hebben we die dag gelukkig niet uitgeroepen.

De gedachten die er na ontstonden waren namelijk veel interessanter. Want wanneer ben je eigenlijk spiritueel? Ik merk dat mensen daar heel verschillende beelden bij hebben. De meeste mensen denken onmiddellijk aan yogamatten, edelstenen, wierook, cacao en blote voeten in het gras. Want laten we eerlijk zijn: de spirituele wereld heeft inmiddels ook wel een beetje een eigen dresscode gekregen. Een Aladdinbroek, dreadlocks, spelend op je handpan. Niets mis mee trouwens, als jij daar gelukkig van wordt: vooral doen! 

Maar iemand kan in een Armani-pak met een dubbele espresso in zijn hand misschien wel veel bewuster in het leven staan dan degene in die Aladdinbroek. Je ziet het namelijk niet aan de buitenkant. Je kunt aan iemands kleding niet zien of iemand zichzelf kent. Je kunt aan een Instagramaccount niet zien hoe iemand omgaat met zijn eigen pijn. En het aantal trainingen dat iemand heeft gevolgd, zegt nog niets over hoeveel iemand daadwerkelijk heeft geleerd en kan toepassen.

Volgens mij is iedereen spiritueel. Ja, echt iedereen. Mijn heel korte uitleg is namelijk: het leven ís spiritualiteit. Wij leven, dus zijn we spirituele wezens. Niet zo spannend dus eigenlijk.

Voor mij gaat spiritualiteit ook helemaal niet over het bereiken van een soort eindstadium waarin je altijd rustig bent, uitsluitend biologische groenten eet en bij iedere tegenslag liefdevol fluistert: “Dank je wel voor deze les.”  Soms is iets gewoon kut. Pardon. Maar het is wel zo.

Spiritueel zijn en bewust met jezelf bezig zijn, zijn voor mij twee verschillende dingen, maar wel onlosmakelijk met elkaar vervlochten (vervlochten, is dat een woord?) 

Spiritueel zíjn we. Bewustwording is iets wat we kunnen ontwikkelen. Jezelf leren kennen, onderzoeken waarom je doet wat je doet, je intuïtie ontwikkelen, voelen wat bij je past maar ook herkennen wat al heel lang niet meer bij je past. Daar kun je allerlei hulpmiddelen voor gebruiken: Yoga, meditatie, kaarten, regressie, plantmedicijnen, energiewerk of een retraite aan de andere kant van de wereld. Het is maar net wat voor jou fijn voelt. Maar soms begint een enorme verandering ook gewoon aan de keukentafel, wanneer iemand één zin tegen je zegt die nog drie weken door je hoofd blijft spoken. Of wanneer je voor het eerst nee zegt terwijl je normaal altijd ja zegt. Of wanneer je eindelijk toegeeft dat je eigenlijk helemaal niet gelukkig bent met het leven waarvan je jarenlang hebt geroepen dat het precies was wat je wilde. Alles kan een ingang zijn.

En wat vandaag voor jou werkt, kan over drie jaar totaal niet meer bij je passen. Want je werkt aan jezelf, dus je veranderd. Maar je hoeft echt niet alles in 1x op te lossen, hoe vermoeiend zou dat zijn! En als je zou willen is er  altijd wel iets te helen, een blokkade op te lossen, een koord door te knippen, een innerlijk kind dat aandacht wil of een vorig leven dat verwerkt moet worden. Ben je net lekker bezig met je persoonlijke ontwikkeling, heb je drie inzichten en twee doorbraken gehad en denk je: kijk mij eens bewust zijn. En hoppa, gebeurt er weer iets heel gewoons, wat bij het gewone leven hoort. Ja hoor, daar is je ego weer. Gezellig...  Over dat ego wordt in de spirituele wereld nogal eens gesproken alsof het een vervelend gezwel is dat zo snel mogelijk verwijderd moet worden. “Je moet je ego loslaten.”

Nou succes daarmee, gaat je nooit lukken. Je ego is opgebouwd uit je gedachten, emoties, ervaringen, overtuigingen, normen en waarden. Alles wat je hebt meegemaakt, heeft invloed op hoe je naar jezelf en de wereld kijkt. Je hoeft niet van je ego af. Je hébt een ego, maar je bént niet je ego. Dat verschil leren herkennen vind ik veel interessanter. 

Want natuurlijk word ik boos. Natuurlijk voel ik angst. Ik oordeel ook weleens over iemand, raak geïrriteerd, reageer soms totaal niet zen en heb soms pas twee dagen later door waarom iets me eigenlijk zo raakte. Heel menselijk. En volgens mij kwamen we nou juist naar de aarde om dat mens-zijn te ervaren. Het zou toch een beetje vreemd zijn als het uiteindelijke doel vervolgens was om zo snel mogelijk niets menselijks meer te voelen?

Toch zie ik regelmatig mensen die veel met spiritualiteit bezig zijn en het liefst niets willen weten van boosheid, angst of verdriet. Alles moet licht zijn. Positieve gedachten. Witte bloemetjes in een weide om in te hupelen. Maar je kunt toch niet alles wat ongemakkelijk voelt onder een energetisch vloerkleed schuiven en vervolgens roepen dat je in je hoogste trilling zit? Boosheid bestaat. Angst bestaat. Verdriet bestaat. Jaloezie bestaat. En soms ben je gewoon chagrijnig omdat iemand voor je 70 rijdt waar je 100 mag en je niet kan inhalen. Niet overal hoeft een vorig leven, een karmisch contract of een geblokkeerde zonnevlechtchakra bij gehaald te worden. Soms ben je gewoon geïrriteerd. 

Het interessante begint voor mij bij wat je daarna doet. Kun je voelen wat er gebeurt? Kun je ernaar kijken zonder jezelf meteen te veroordelen? Kun je ontdekken waarom iets je raakt? Soms ontdek je iets heel belangrijks en kun je daarmee aan de slag. Sessies doen, healings krijgen, in regressie. Top! En soms kom je gewoon tot de conclusie dat je slecht geslapen hebt en die avond beter een uurtje eerder naar bed kunt gaan. Ook informatie, net zo top!

Ik zie bewustwording een beetje als een trap. Iedere tree doet ertoe. Sommige stappen zijn groot, andere zo klein dat je pas maanden later beseft dat je überhaupt ergens anders bent gaan staan. En soms denk je dat je al zes treden verder bent en lig je ineens weer met je neus op een oud patroon waarvan je vrij zeker wist dat je het in 2022 al volledig had geheeld. Surprise! Er zit geen handleiding bij en er is ook geen spirituele klantenservice die je kunt bellen omdat je ascentie-proces naar jou idee vertraging heeft. Oke, je gidsen zijn dat wel een heel klein beetje natuurlijk, maar uiteindelijk moeten we het zelf doen. We leren, we vallen en we staan weer op. En soms blijven we gewoon even dramatisch op die tree liggen. Mag ook he, is soms ook lekker.

Volgens mij is spiritualiteit en bewustzijn dus helemaal niet zo zweverig. Het is juist ontzettend aards. Voeten op de grond. Jezelf leren kennen. Verantwoordelijkheid nemen voor je keuzes. Jezelf kennen en je grenzen herkennen. Toegeven wanneer je fout zit. Sorry zeggen. Liefde voelen, maar ook een gebroken hart ervaren. Dankbaarheid voelen voor wat wel goed gaat. Voelen wanneer iets niet meer bij je past. En tegelijkertijd openstaan voor het idee dat er misschien veel meer bestaat dan wat wij met onze ogen kunnen zien.

Je hoeft geen Aladdinbroek te dragen, maar als jij je fantastisch voelt in die Aladdinbroek: trek hem vooral aan! Drink cacao. Of koffie. Mediteer drie uur. Of ga met je hond wandelen. Het gaat volgens mij niet om hoe het eruitziet. Het gaat erom of het echt van jou is. Er wordt veel gesproken over hoge en lage frequenties. Dankbaarheid, blijdschap en liefde zijn prachtige emoties. Maar weet je dat authenticiteit de allerhoogste frequentie is? Echt zijn. Niet doen alsof je altijd positief bent omdat je bang bent dat je anders in een lagere frequentie blijft hangen. Niet zeggen dat iets met je resoneert omdat de rest van de cirkel zo enthousiast zit te knikken. Niet een spirituele versie van jezelf bouwen waarvan je denkt dat je die moet zijn, maar ontdekken wie je werkelijk bent. Met alles erop en eraan.

En die authenticiteit zit ook in zingeving. En ook daar maken we soms iets heel groots van, alsof je alleen zingeving kunt ervaren wanneer je lichtwerker, healer of sjamaan bent. Onzin. De één vindt zingeving in zijn werk als kapper, een ander als jeugdhulpverlener en iemand anders in de zorg voor zijn kleinkind. In een moestuin, in muziek, in familie of in wat dan ook, waar je hart sneller van gaat kloppen. Spiritualiteit zit voor mij dus juist in het gewone leven. In hoe je met jezelf omgaat, hoe je met anderen omgaat en hoe je reageert wanneer iets niet gaat zoals je wilt. En ja, de ene dag lukt dat beter dan de andere. Bij mij ook. Ik loop net zo goed tegen mijn ego, patronen en overtuigingen aan. Soms zie ik ze aankomen en soms pas nadat ik er drie keer overheen ben gestruikeld.

We zijn niet perfect. Volgens mij was dat ook helemaal niet de bedoeling. We hoeven niet permanent zen te zijn, we hoeven niet van ons ego af en we hoeven al helemaal geen wedstrijdje spiritualiteit te doen. Iedereen loopt zijn eigen trap, in zijn eigen tempo, met zijn eigen lessen, zijn eigen hulpmiddelen en ook zijn eigen kledingkeuze. Laten we onszelf vooral niet te serieus nemen. Want als je niet af en toe heel hard om je eigen spirituele proces kunt lachen, wordt die trap naar verlichting wel een héle lange klim.

En dan vlieg ik nu lekker in mijn glittercape, met een bos wierook in mijn hand, richting Sirius.   ;)  Tot later.